تا بارگذاری کامل صفحه صبور باشید...
اگر مدت زیادی منتظر مانده اید F5 را بفشارید!

آرشیو شماره های گذشته روزنامه هنرمند

  • هنرمند را دنبال کنید!

  • یادداشت

  • آخرین نوشته ها

    • گفتگوی «هنرمند» با پرواز همای و امیر دژاکام به بهانه اپرای عشق و عقل و آدمی
      190 بازدید
  • به بهانه روز ملی سینما
    فیلم سلاح من است!

    7071

    یکشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۵ - ۱۱:۰۹

    1758 بازدید

    شماره 558

    مهدی احمدی| ۲۱ شهریور ماه با ورود دستگاه سینماتوگراف رسما سینما به ایران آمد و سرآغاز آشنایی ایرانیان با پرده نقره‌ای سینما به عنوان روز ملی سینما نامگذاری شد. سینما آمده تا انسان‌ها را برای همکاری و تفاهم فرا بخواند. با سینما آرزوهای خود را محقق شده می‌بینیم و برای رسیدن به آن برنامه‌‎ریزی می‌کنیم. با سینما انسان‌ها همدیگر را می‌شناسند و فرهنگ‌های خود را به هم معرفی می‌کنند. سینما هدایتگر بشریت است و در ادوار مختلف با سینما باید مردم را هدایت کرد. ولی برخی تاکید دارند که به جای رویاها، بدبختی و کابوس‌ و سیاهی‌ها نمایش داده شود. و به جای امید نا امیدی را القا کنند و در این جریان مخاطبان بی‌هویت و ترسو و ذلیل تربیت می‌شوند. سرگرم شدن مردم سخیف دانسته می‌شود در حالی که همه عناصر موجود در خلقت به نوعی سرگرم کننده‌ هستند و هیج چیز بیهوده در این دنیا وجود ندارد. سینما هنر گسترده معاصر است. سینما قدرتمند‌ترین ابزار حکومت بر انسان‌ها است، حتی حاکمان هم باید سینما را دوست داشته باشند. سینما باید فاخر باشد و نه فخر فروش و شعاری! سینما باید فروتن و پخته باشد. سینما باید بزرگتر از ما باشد. سینما باید تربیت‌کننده باشد نه تربیت‌گیرنده!. سینما باید تابلوی ارزشهای انتقادی و اعتقادی جامعه باشد. سینما تعریف‌کننده مسیر انسان‌های یک کشور است و در نهایت راهگشای سعادت بشریت. همه می‌بایست فیلم خود را بسازند. به خودمان توهین نکنیم. به همه فیلم‌ها احترام بگذاریم. سعی کنیم همدیگر را متحیر کنیم. منتقدین نماینده مردم باشند و مردم را به درستی هدایت کنند و بدون غرض ورزی فیلم را نقد کنند نه شخصیت فیلمساز را. مخاطب برای سینما حکم هوا برای تنفس است. سینما بدون مخاطب نمی‌تواند به زندگی خود ادامه دهد. باید تاسف خورد برای هنرمند نمایی که بلد نیست فیلم پرمخاطب بسازد و می‌گوید من فیلم فرهنگی ساخته‌ام و بدتر اینکه انتظار کمک و حمایت دولت را هم دارد. سینمای ایران از ‌هالیوود هم مسئول‌تر است چون ما باید سازنده باشیم چون دین ما دین سازندگی است اما سینمای غرب و هالیوود ویرانگر هستند. باید بدانیم وظیفه ما این است که ابتدا سینما را ملی کنیم و بعد جهانی. سینمایی که ملی نیست نمی‌تواند جهانی شود. متاسفانه در ایران در مسیر فیلم‌سازیمان برعکس عمل می‌کنیم برای به اصطلاح جهانی شدن سینمایمان ذائقه غرب را چاشنی فیلم‌هایمان کرده‌ایم که شاید به ما هم جایزه بدهند و این مسیر خواسته رهبر معظم انقلاب نیست ایشان به مقوله هنر و به‌ویژه اثرگذاری سینما و فیلم‌سازی تأکید دارند، رهبری سینما را به عنوان «کارآمدترین روایتگرِ واقعیت و حقیقت» می‌دانند ایشان می‌گویند: «هنر سینما بلاشک یک هنر برتر است؛ یک روایتگر کاملا مسلط – که هیچ روایتگری تاکنون در بین این شیوه‌های هنرىِ روایت یک واقعیت و یک حقیقت، تا امروز به این کارآمدی نیامده – و یک هنر پیچیده و پیشرفته و متعالی». علاوه بر این، نقش سینما در جامعه و کارکردهای آن در مناسبات امروزی به صورت جدی مدنظر رهبری بوده و به‌دور از برخوردهای کلیشه‌ای و حاشیه‌ای مورد توجه قرار می‌گیرد. از این زاویه سینما به عنوان «کلیدِ پیشرفت کشور» معرفی می‌گردد: «من می‌گویم الان کلید دست شما [سینماگران] است. من شأن سینما را این می‌دانم. من می‌گویم امروز کلید پیشرفت این کشور، به میزان زیادی دست شماست.»

    مهمترین هدفی که باید مورد توجه باشد آشتی دادن مردم با سینماست البته کارهایی در این زمینه توسط سازمان سینمایی انجام شده و پیشرف‌هایی صورت گرفته ولی معتقدم خیلی جای کار داردو خیلی کارها هم در حد حرف و شعار باقی مانده و عمل نمی‌شود.

    سینما باید با مردم با احترام رفتار کند. مردم لطف می‌کنند می‌آیند و فیلم می‌بینند. اگر کنار هر خانه یک سینما باشد هم تا زمانی که فیلم خوب اکران نشود مردم استقبال نخواهند کرد. بهترین راهگشای سینما خواسته مردم است.

    شاید یکی از آسیب‌هایی که همواره سینمای ما را به عقب انداخته برگزاری جشنواره‌های بی‌جهت سینمایی در کشور باشد، فیلم‌های جشنواره‌ای را می‌گویم، انگار یک عده فقط کارگردان‌های جشنواره‌ای هستند، متخصص فیلم‌سازی برای جشنواره‌های مختلف خارجی و داخلی! گویا صرفا هدفی جز حضور در این جشنوار‌ه‌ها ندارند. فیلم‌هایی که عمدتا از طرف مردم نیز مورد استقبال قرار نمی‌گیرند.

    از طرفی به عنوان یک آسیب در سینمای ایران، آنچنان که به مسایل تولید فیلم توجه می‌شود به موضوع اکران و نقش موثر آن در موفقیت یک فیلم توجه نمی‌شود، لذا موضوع کمی و کیفی این مسئله خاصه تکنولوژی نمایش فیلم در سینماهای کشور می‌بایست مورد توجه جدی قرار بگیرد. ارتقاء نرم‌افزاری و سخت افزاری در حوزه اکران و توزیع، توسعه کمی سالن‌های نمایش و نیز استانداردسازی دیجیتالی کردن حوزه تولیدات سینما می‌بایست در اولویت برنامه‌های این بخش قرار بگیرد. هنوز بسیاری از سینماهای کشور نیازمند بازسازی و رسیدگی هستند، شاید با بخشی از ریخت و پاش‌هایی جشنواره‌‌ای می‌توان سینماهای کشور را تجهیز کرد تا در ذهن مردم خاطره خوشی از مراجعه و تماشای فیلم‌ در سینما بوجود آید.

    همچنین خروجی جشنواره موضوعی مختلف و تعدد جشنواره‌ها نمی‌تواند تکنسین سینما باشد. جوانان خودشان باید نیازهای فرهنگی جامعه را کشف کنند و خودجوش در را ستایش خلاقانه فیلم بسازند. این جشنواره‌ها بودجه‌های خود را صرف هدایت این جوانان کنند. اغلب نسل قدیمی‌ها هم که تقریبا حسودی این نسل را می‌کنند در این القائات نقش اساسی را ایفا می‌کنند و دائما اصرار دارند که بدبختی القا کنند و آن امیدی که نسل جوان دارند را به نا امیدی تبدیل کنند. سینما عرصه هنری است و عرصه هنر عرصه مقدسی است که برای همه جا دارد. ما باید دست به دست هم سینما را سرعت دهیم تا به مردم برسد و از آن جلو بزنیم در این صورت است که سینمایی پیشرو خواهیم داشت،

    سینمای ایران ظرفیت‌های خود را برای رضایت مردم استفاده نمی‌کند در حالی که از مدتها قبل معیار خوبی و بدی فیلم‌ها باید مردم شمرده می‌شدند. زیرا مردم عادل‌ترین و بصیر‌ترین و منصف‌ترین داوران آثار هنری‌اند و هر اثری که مردم انتخاب کنند همیشه ماندگار خواهد بود.

    سال‌ها است با آثار عامه پسند و داستان‌گو و ایرانی- اسلامی مقابله می‌شود و نتیجه این است که الان تعداد آثاری درخور و شایسته مردم با فرهنگ ایران در دست نداریم.

    باید توجه داشت که نقش و تاثیرگذاری و فلسفه برگزاری جشنواره‌ها، تحت‌تاثیر سلیقه‌ها قرار نگیرد و ضرورت دارد که این جشنواره‌ها و اهداف درازمدت و کوتاه مدت آن در نهادهای فرهنگی و تصمیم‌ساز فرهنگی کشور مورد دقت و بازنگری قرار بگیرد و ارزیابی شوند. در این جشنوارها باید بدانیم ‏که دقیقا به دنبال چه هستیم. معرفی، فروش، بخش بین‌الملل و کشورهای هدف و گروه مخاطبان اصلی باید به دقت ارزیابی شود. از سویی لازم است که هنر و هنرمند برای فعالیت خود از طرف مسئولین و مردم همواره حمایت و صیانت شوند و مسئولان فرهنگی فضایی مناسب را برای فعالیت‌های هنری ایشان فراهم کنند. متاسفانه برخی برخوردهای صنفی، گروهی و یا سیاسی در فرهنگ و هنر که اخیرا و در حوزه‌های مختلف بیشتر هم شده است به اصل هنر و خلاقیت که مشخصه آن است لطمه خواهد زد.

    در سال‌های آتی کشوری قوی‌تر است که بتواند اثر هنری بهتر و جذابی خلق کند و فرهنگ غالبی داشته باشد، کشوری موفق است که فرهنگش را از زبان سینما به جهانیان معرفی کند. من تعجب می‌کنم که حوزه‌های علمیه چرا شرکت‌های فیلم‌سازی ندارند! در جوامع امروز با زبان سینما و هنر می‌توان بسیاری از شبهات دینی و فقهی را بیان کرد، سیاه‌نمایی‌های ضد شیعی وهابیت خبیث را با زبان هنر به جوان‌هایمان نشان دهیم و به دیگر کشورهای اسلامی هم صادر کنیم. زبان هنر زبانی بین‌المللی و تاثیرگذار است.

    شما می توانید تصویری از خودتان را در کنار دیدگاهی که می نویسید، قرار دهید!

    بدون دیدگاه

    پاسخ دهید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    سیامک ساسانیان